Mendimi i Ibn Arabit, megjithëse i diskutueshëm për disa teologë ortodoksë, depërtoi thellë në Perandorinë Osmane, duke përfshirë edhe viset shqiptare. Nuk ishte një filozofi e thatë, por një spiritualitet i gjallë i përthithur nga urdhrat sufistë si (rendi i Rrumit – ku nipi i Ibn Arabit, Sadruddin Konevi, ishte kyç), Bektashi dhe Halveti . Nëpërmjet teqeve të tyre në Janinë, Gjirokastër, Tetovë, Prizren dhe Shkodër, idetë për dashurinë hyjnore, njësinë e thellë të fesë dhe udhëtimin e brendshëm u përcollën brezave.
Këtu është një ese rreth jetës dhe mendimit të Ibn Arabit, e shkruar në shqip. Në historinë e mendimit njerëzor, pak figura kanë ngjallur aq shumë admirim, polemikë dhe thellësi sa Muhjiuddin Ibn Arabi (1165–1240). I njohur në botën islame me titullin "Shejh el-Akbar" (Mjeshtri i Madh), ai nuk ishte thjesht një filozof apo teolog, por një "gnostik" (arif) – një njeri që pretendoi se e kishte përjetuar drejtpërdrejt realitetin hyjnor. Eseja e mëposhtme shpalos konturet e mendimit të tij përmes tre temave kryesore: jeta e tij e jashtëzakonshme, koncepti themelor i "Wahdat el-Wuxhud" (Uniteti i Qenies) dhe trashëgimia e tij e thellë, përfshirë ndikimi në trevat shqiptare. ibn arabi shqip
Letërsia e vjetër shqipe, sidomos ajo e bejtexhinjve (autorëve të poezisë fetare myslimane) si dhe Haxhi Ymer Kashari , mban gjurmë të dukshme të kësaj bote. Kur Naimi shkruan për natyrën si një libër i Zotit ose kur flet për dashurinë si forcën që lidh krijesën me Krijuesin, ai po ecën në rrugët që Ibn Arabi i hapi shekuj më parë. Megjithatë, është e rëndësishme të theksohet se Islami shqiptar, veçanërisht nëpërmjet Bektashizmit, adoptoi një version më popullor dhe më praktik të këtyre ideve, duke i larguar ato nga abstraksioni i lartë filozofik. Mendimi i Ibn Arabit, megjithëse i diskutueshëm për